Benim sevgili prangalarım Henüz değerlendirme yapılmamış.

Dönüp şöyle bir kendime bakıyorum ve ne kadar daha dayanabileceğimi düşünüyorum.Hatta bu kadar dayanabilmiş olmama bile hayret ediyorum.Her geçen gün biraz daha çürüdüğümü,biraz daha yok olduğumu hissediyorum sanki çırpındıkça batıyorum.Kendime şaşıyorum bir yandan da eskiden olsa çoktan isyan bayrağını çekip, ‘hadi bana eyvallah!’der, arkama bakmazdım. Şimdi,peki ya şimdi neden yapamıyorum?.Hala nasıl sabırla ve sükunetle bekliyorum?.Anlam veremiyorum.Ümit denilen;bir o kadar saf ama bir o kadar da zehirli olan o duygumu,beni durduran…Hem insanı en karanlık anlarda hayata bağlayan hem de yokluğuyla insanın hayatını çaresizliğe sürükleyen ümit. Her sabah uyanıp bugün olacak diye…

Read More